tłuszczak głowy cd

Różnice przeżycia między grupami leczonymi oceniano za pomocą testu logarytmicznego Wilcoxona i analizy regresji Coxa. Wielkość próby dała badaniu 80 procent mocy, aby wykryć wzrost przeżywalności z sześciu do dziewięciu miesięcy. Dane dotyczące jakości życia analizowano za pomocą analizy wariancji, w której porównywane były wyniki po randomizacji, z korektą dla poziomów linii podstawowej. Wyniki
Charakterystyka pacjentów
Od lutego 1991 r. Do października 1994 r. Losowo przydzielono 198 pacjentów w 27 oddziałach ACTG do grup leczonych. Sześciu z tych pacjentów nigdy nie było leczonych – jeden, który odkrył, że nie ma chłoniaka, jeden z ostrą infekcją oportunistyczną, jednego, który stracił na obserwacji po randomizacji, a trzy z powodu naruszenia kryteriów uczestnictwa. Po wykluczeniu tych sześciu pacjentów próba składała się z 98 pacjentów przydzielonych do leczenia niskimi dawkami, a 94 pacjentów do leczenia standardową dawką.
Czterdziestu pacjentów (20 procent całkowitej liczby zapisów) poddano randomizacji przed zmodyfikowaniem protokołu, aby umożliwić podawanie GM-CSF pacjentom otrzymującym leczenie niskimi dawkami, jeśli mieli neutropenię. Spośród tych 40 pacjentów nigdy nie otrzymywało badania, 19 zostało przydzielonych do leczenia niskimi dawkami, a 20 zostało przydzielonych do leczenia standardową dawką.
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka przed leczeniem pacjentów przypisanych do małej dawki i dawki standardowej m-BACOD. Te dwie grupy nie różniły się istotnie pod względem ustalonych czynników predykcyjnych, w tym oceny skuteczności Karnofskiego; liczba limfocytów CD4 +; obecność lub nieobecność wcześniejszej choroby oportunistycznej definiującej AIDS, zajęcie zewnątrzkomórkowe lub zajęcie szpiku kostnego; stężenie dehydrogenazy mleczanowej; stadium choroby; i wiek (tabela 2). Najczęściej spotykanymi miejscami pozawęzłowej choroby była wątroba (u 26% pacjentów), przewód pokarmowy (24%), szpik kostny (15%) i płuca (14%). Tylko 3 pacjentów w każdej grupie leczonej miało zapalenie węzłów chłonnych przy wejściu.
Pacjenci przydzieleni do leczenia niskimi dawkami otrzymali średnią (. SE) 3,8 . 1,8 cykli chemioterapii, podczas gdy osoby przeznaczone do leczenia standardową dawką otrzymywały średnio 3,2 . 1,7 cykli. Pacjenci w każdej grupie leczonej otrzymywali leczenie od 90 do 100 procent planowej intensywności dawki dla każdego czynnika cytotoksycznego, z wyjątkiem metotreksatu. W przypadku tego leku względna intensywność dawki była istotnie niższa w przypadku pacjentów przypisanych do standardowej terapii (74 procent) niż w przypadku osób, którym przypisano leczenie niskimi dawkami (84 procent, p = 0,005). Spośród pacjentów przydzielonych do leczenia niskimi dawkami po zmodyfikowaniu protokołu, aby umożliwić profilaktykę GM-CSF w tej grupie, 36 z 79 (46 procent) otrzymywało GM-CSF w pewnym czasie podczas terapii.
Odpowiedź terapeutyczna
Tabela 3. Tabela 3. Częstotliwość odpowiedzi na terapię m-BACOD z niską dawką i standardową dawką. Średni czas obserwacji w grupie otrzymującej małą dawkę (10,6 . 1,05 miesiąca) i grupie standardowej (9,1 . 0,94 miesiąca) nie różnił się istotnie. Dane dotyczące odpowiedzi na chemioterapię były dostępne dla 175 pacjentów (91 procent) – 94 przydzielono do leczenia niskimi dawkami, a 81 do leczenia standardową dawką (Tabela 3).
[hasła pokrewne: nutrend, Leukocyturia, chloramfenikol ]
[hasła pokrewne: hemochromatoza wtórna, hiszpańska mucha skutki uboczne, początki muzyki ]