Radioterapia oparta na cewniku w celu zahamowania restenozy po stentowaniu tętnic wieńcowych ad 6

Krzywe są podobne dla dwóch grup przed i po procedurze, ale po sześciu miesiącach krzywa dla grupy iryd-192 zostaje przesunięta w prawo. Średni czas obserwacji angiograficznej dla całej kohorty wynosił 6,7 . 2,2 miesiąca (odpowiednio 6,9 . 1,8 i 6,4 . 2,7 miesięcy w grupie otrzymującej iryd-192 i placebo, P nieistotna). Angiograficzne wskaźniki restenozy były wyraźnie różne w obu grupach (tab. 2). Późna utrata światła była istotnie niższa w grupie otrzymującej iryd-192 niż w grupie placebo (0,38 . 1,06 vs. 1,03 . 0,97 mm, P = 0,03). Warto zauważyć, że wskaźnik późnej utraty światła (wrażliwa miara zdolności procedury rewaskularyzacji do zachowania postproceduralnej średnicy światła) był znacząco niższy w grupie iryd-192 (0,12 . 0,63 vs. 0,60 . 0,43; P <0,01). Skumulowane rozkłady minimalnej średnicy światła przed i po zabiegu oraz podczas obserwacji w obu grupach przedstawiono na rycinie 1. Krzywe nakładają się przed i po zabiegu, natomiast w dalszej obserwacji krzywa dla iryda-192 grupa jest przesunięta w prawo. Średnia minimalna średnica światła podczas obserwacji była większa w grupie otrzymującej iryd-192 niż w grupie placebo (2,43 . 0,78 vs. 1,85 . 0,89 mm, P = 0,02).
Nie obserwowano tętniaków na żadnych dalszych angiogramach ani w grupie leczonej irydem 192, ani w grupie placebo. Restenoza angiograficzna (> 50% zwężenie średnicy światła) w obrębie stentu lub na jego obrzeżach (poza stentem, ale rozpięta przez wstęgę) zaobserwowano u 17% pacjentów w grupie z irydem-192, w porównaniu z 54 procent osób z grupy placebo (P = 0,01). Restenoza ograniczona do stentowanego segmentu wystąpiła w 8 procentach grupy iryd-192, ale u 36 procent pacjentów w grupie placebo (P = 0,02). Analiza wielokrotnej logistycznej regresji wykazała, że leczenie irydem-192 było jedynym ważnym prognostykiem uwolnienia od restenozy angiograficznej (Wald chi-kwadrat = 4,9, P = 0,03).
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki ultrasonograficzne wewnątrznaczyniowe po sześciu miesiącach. Wyniki angiograficzne zostały potwierdzone przez niezależną analizę badań ultrasonograficznych wewnątrznaczyniowych (Tabela 3). Badania te nie wykazały znaczących zmian w obszarze stentu ani objętości pomiędzy okresem bezpośrednio po zabiegu, a badaniem kontrolnym po sześciu miesiącach. Spadek średniej powierzchni przekroju poprzecznego był mniejszy w grupie z irydem-192 niż w grupie placebo (0,7 . 1,0 vs. 2,2 . 1,8 mm2, P <0,01), podobnie jak pole przekroju wzrostu tkanki w obrębie stentowe rozpórki (0,7 . 0,9 vs. 2,2 . 1,8 mm2, P <0,01). Zmniejszenie objętości światła było również mniejsze w grupie z irydem-192 (16,4 . 24,0 vs 44,3 . 34,6 mm3, P = 0,01), podobnie jak objętość wzrostu tkanki w obrębie stentów (15,5 . 22,7 vs. 45,1 . 39,4 mm3, P = 0,01).
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia kliniczne po 12 miesiącach. Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera dla przetrwania bez zdarzeń w grupach Iridium-192 i Placebo. Czas przeżycia wolny od zdarzeń określono jako czas przeżycia bez zawału mięśnia sercowego lub powtórnej rewaskularyzacji docelowej zmiany. Krzywe rozchodzą się po trzech miesiącach, a różnica wzrasta w ciągu najbliższych sześciu miesięcy.
Dane kliniczne dotyczące obserwacji uzyskano dla wszystkich pacjentów średnio 12,2 . 2,9 miesiąca (12,0 . 2,8 miesiąca w grupie z irydem-192 i 12,2 . 3,1 miesięcy w grupie placebo, P nieistotne)
[przypisy: diltiazem, wdrożenia magento, suprasorb ]
[patrz też: jak wygląda ugryzienie pluskwy, jak zbić trójglicerydy, aros allegro ]