Proteiny DCC i rokowanie w raku jelita grubego ad

Wszystkie cztery przeciwciała wytwarzały identyczny wzór barwienia cytoplazmy. Próbki w tym badaniu były przetwarzane z arbitralnie wybranym przeciwciałem 723. Analiza immunohistochemiczna
Poszczególne wycinki tkanki o wielkości 4 do 5 urn odparowano i ogrzewano w 10 mM buforze monofosforanowym kwasu cytrynowego (pH 6,0) przez 30 minut w piecu mikrofalowym o mocy 1,35 kW (model MW5620T, Samsung, Suweon, Korea) z dużą mocą. Metoda zwiększania rozpoznawania antygenu w tkance archiwalnej określana jest jako odzyskiwanie antygenu. Aby zminimalizować odparowanie buforu podczas ogrzewania, szkiełka tkanki poddano działaniu mikrofal w niemetalowej kuchennej suszarce ciśnieniowej (Nordicware, Minneapolis). Barwienie immunohistochemiczne przeprowadzono za pomocą zautomatyzowanego procesora immunohistochemicznego (model 320, Ventana Medical Systems, Tucson, Ariz.) Lub ręcznie za pomocą zestawu odczynników Vectastain Elite ABC (Vector Laboratories, Burlingame, CA). Pierwotne przeciwciało zastosowano w rozcieńczeniu 1: 500. Do wtórnych przeciwciał skoniugowanych z peroksydazą chrzanową stosowaliśmy kozie anty-mysie IgG dla przeciwciała monoklonalnego i kozie anty-antygenu IgG dla surowicy poliklonalnej. Preparaty wybarwiono kontrastowo odczynnikiem zieleni metylowej lub odbarwionym siarczanem hematoksyliny i miedzi, ponownie uwodniono, a następnie zamontowano za pomocą roztworu Permaslip (Alban Scientific, St. Louis). Kontrole z każdej próbki eksponowano na sól fizjologiczną buforowaną fosforanami, surowicę króliczą przed immunizacją lub dopasowane niezwiązane izotypowo przeciwciało monoklonalne, w razie potrzeby. W badaniach adsorpcji przeciwciał przeciwciała inkubowano przez noc w 4 ° C w obecności nadmiaru antygenu peptydowego. Preparaty te zostały następnie wykorzystane w badaniach immunohistochemicznych.
Status DCC oceniano w sposób kodowany przez chirurgicznego patologa bez wiedzy o klinicznych i patologicznych cechach przypadku lub wyniku klinicznego. Na początku próbki były uważane za pozytywne dla DCC, gdy co najmniej 25 procent komórek nowotworowych było immunoreaktywnych. Klasyfikacja ta okazała się jednak niepotrzebna, ponieważ barwienie DCC okazało się zjawiskiem wszystko albo nic .
Analiza statystyczna
Pierwszorzędowym wynikiem w tym badaniu było przeżycie całkowite, mierzone od daty operacji do czasu ostatniej wizyty kontrolnej lub zgonu. Dane dotyczące przeżycia zostały ocenzurowane, jeśli pacjent nadal żył w czasie ostatniej wizyty kontrolnej lub zmarł z innych przyczyn. Krzywe przeżycia skonstruowano zgodnie z metodą Kaplana i Meiera.12 Wielkość próby była wystarczająca do wykrycia z 90% mocy i współczynnikiem ryzyka 2 dla ryzyka zgonu związanego ze statusem DCC (dodatni a ujemny) dla obu etapów II i stadium III choroby. Krzywe przeżycia dla raka jelita grubego w stadium II i III porównano na podstawie statusu DCC z analizą log-rank. Przy określaniu współczynnika ryzyka zastosowano model proporcjonalnego hazardu Coxa13 w celu oceny jednoczesnego udziału następujących współzmiennych w linii podstawowej: wiek (<65 lub> 65), płeć, miejsce guza (okrężnica względem odbytnicy), stopień zróżnicowania guza (słabo zróżnicowany vs dobrze lub umiarkowanie dobrze zróżnicowany), zastosowanie promieniowania lub chemioterapii, stadium przerzutów do węzłów nowotworowych (TNM) i status DCC
[więcej w: alprazolam, anastrozol, atropina ]
[patrz też: icd 10 dzieciątka jezus, sklepawanti allegro, icd 10 dzieciątka ]