Muzyka Świata

Do kategorii muzyki świata została zakwalifikowana przede wszystkim muzyka etniczna lub nurt muzyczny nią zainspirowany a także wszelkie formy rozrywkowe, które powstają w egzotycznych regionach świta. Zazwyczaj rodzaj rytmów muzycznych wywodzących się z korzeni ludowych dzielony jest na muzykę ludową, pod pojęciem której wiążą się zazwyczaj style europejskie oraz muzyka etniczna związaną z kulturą pozaeuropejską czyli muzyka całego świata.

Do muzyki świata został przyporządkowany miedzy innymi nurt celtycki. Ten rodzaj muzyki etnicznej sięga korzeniami do tradycji związanych z muzyką tworzoną przez narody celtyckie, które zamieszkiwały tereny współczesnej Irlandii, Walii, Szkocji, Anglii, Galicji oraz Asturii. Do tworzenia dźwięków muzyki celtyckiej wykorzystywany jest zazwyczaj akordeon, bodhran, buzuki, dudy, harfa, harmonijka ustna oraz skrzypce.

Najbardziej charakterystycznymi formami muzycznymi w nurcie celtyckim jest tak zwany reel oraz jig. Reel jest szybkim tańcem ludowym, który zdaniem niektórych muzykologów wywodzi się z Francji. Ta bardzo dynamiczna forma melodii znana jest w Szkocji oraz Irlandii. Jig również wywodzi się ze Szkocji i Irlandii a jest rodzajem tańca i pieśni ludowej. W zależności od metrum rozróżniane jest kilka form jig. Te podstawowe i najbardziej rozpowszechnione formy muzyki celtyckiej często przeplatają się z szantami. Ich największy rozwój datuje się na przełom osiemnastego oraz dziewiętnastego wieku i nierozerwalnie łączy się z żeglowaniem. Szanty pomagały zsynchronizować pracę żeglarzy przy wiosłach. Wykonywane były zazwyczaj a cappella, i polegały na odpowiedzi chóru żeglarzy na nadawany przez szantymena ton.

Również nurt skandynawski został zaliczony do etnicznej muzyki świata. Charakterystyczne dla muzyki skandynawskiej surowe i melancholijne brzmienie nawiązuje do chłodnego klimatu państw leżących w północnej części Europy. Tworzona jest przy wykorzystaniu tradycyjnych dla tego regiony instrumentów takich jak kantele, hardingfela oraz lira korbowa. Charakterystyczną formą dla muzyki skandynawskiej są joiki. Sięgają one do czasów jeszcze przed pojawieniem się na terenie północnej Europy chrześcijaństwa. Ta forma ludowej pieśni ma cykliczną budowę bez zaznaczenia początku i końca utworu.

Wielokrotnie powtarzana fraza ulega jedynie niewielkiej zmianie. Wykonywana jest na bardzo napiętych strunach głosowych w oparciu o pięciotonową skalę. Skandynawskie jojkowanie przy użyciu szamańskiego bębna stanowiło podstawę dla wielu religijnych rytuałów.

Warto przeczytać również:
dziopa.pl/zdjecia-slubne-plener-sandomierz-tarnobrzeg-fotograf-na-slub-i-wesele/ | Quatro |
A może zainteresujesz się również tymi tematami:
| |