mezoterapia głogów ad 5

U jednego pacjenta analiza sekwencji cDNA wyekstrahowanego z dwóch kolonii, które dały początek nieprawidłowym polipeptydom w II stopniu zaawansowania IVTT wykazała jedynie brak eksonu 23a, eksonu znanego z alternatywnego splicingu. Ta izoforma, znana jako neurofibromina typu II, ma funkcję aktywującą GTPazę i dlatego jest mało prawdopodobne, aby była zaangażowana w białaczkę.36 W przypadku pacjentów 2, 12 i 17 bezpośrednie sekwencjonowanie klonowanego cDNA ujawniło nieprawidłowy splicing, z konsekwentnym przesunięciem w ramka odczytu w Pacjencie 2 i 12. Genomowy DNA od Pacjenta 2 wykazał zmianę (6756 + 3A . G; 6756 + 6 del TCG) w sekwencji konsensusowej donorowego splicingowego flankującego koniec 3 egzonu 36. Ta nieprawidłowość była również obecne w genomowym DNA od chorej matki chorego i założono, że jest przyczyną pominięcia egzonu, ponieważ nie wiadomo, czy ekson 36 jest alternatywnie splicowany. Sekwencje genomowego DNA od Pacjenta 12 i jego matki wykazywały nienormalną sekwencję akceptorowego splicingu przed eksonem 11 (1642 – 8 A . G), która wydaje się tworzyć kryptyczne miejsce splicingowe powodujące nienormalną sekwencję cDNA. Mutacja znaleziona w Pacjencie 17 (5749 + 332 G . A) stworzyła miejsce intrygującego splicyfikowanego donora w intronie 30, umożliwiając składanie 180 nukleotydów sekwencji intronowej między eksonami 30 i 31. Ten nienormalnie splicowany fragment zawierał zatrzymany w ramce fragment kodon. Figura 3. Figura 3. Homozygotyczna inaktywacja genu NF1 u dziecka z białaczką. Ekson NF1 został zamplifikowany w próbkach genomowego DNA od Pacjenta 5 i jego rodziców. Białaczkowy szpik kostny wykazał delecję czterech nukleotydów w eksonie 28 genu NF1. Niewydolna matka miała normalny fragment 334 bp (ścieżka 1), a dotknięty ojciec miał zarówno prawidłowy fragment, jak i fragment o 330 bp (linia 2), który odpowiada zmutowanemu allelowi. DNA amplifikowany ze szpiku kostnego pacjenta (linia 3) pokazuje tylko mniejszy fragment, co potwierdza odziedziczoną mutację, jak również utratę normalnego allelu macierzyńskiego w próbce białaczkowej.
Próbki białaczkowego szpiku kostnego od pięciu z ośmiu pacjentów z obciętymi mutacjami NF1 wykazywały utratę heterozygotyczności w genie NF1. Dwóch z tych ośmiorga dzieci miało sporadyczną neurofibromatozę typu (tabela 1). U wszystkich sześciu pacjentów z zaburzeniami rodzinnymi genomowe DNA od chorego rodzica miało taką samą mutację jak DNA od dziecka. Na przykład pacjent 5 odziedziczył zaburzenie po ojcu, a normalny matczyny allel NF1 został utracony z jego komórek białaczkowych. Delecję czterech nukleotydów zidentyfikowano w eksonie 28 zarówno u ojca, jak iu syna (ryc. 3). Mutacje u dwojga dzieci ze sporadycznymi przypadkami (pacjenci 4 i 10) udokumentowano wcześniej u trzech niespokrewnionych pacjentów z neurofibromatozą typu 1,28, z których żaden nie miał białaczki.
Przygotowaliśmy lizaty z trzech linii komórkowych transformowanych EBV, które miały mutacje w genie NF1 linii zarodkowej (pochodzące od Pacjentów 4, 9 i 11) i przeprowadzili immunoprecypitację, a następnie Western blotting z zastosowaniem przeciwciała do N-końca neurofibrominy. Te eksperymenty wykazały tylko neurofibromynę o normalnej wielkości (dane nie pokazane). Niepowodzenie w wykryciu skróconych peptydów wskazuje, że są one prawdopodobnie niestabilne in vivo, a zatem mało prawdopodobne jest, aby działały one za pomocą dominującego negatywnego mechanizmu.
Dyskusja
Znaleźliśmy mutacje, które spowodowały skrócone peptydy neurofibromin u 8 z 18 dzieci z neurofibromatozą typu i złośliwymi zaburzeniami szpikowymi
[patrz też: hurtownia portfeli, chloramfenikol, cilostazol ]
[podobne: jak wygląda ugryzienie pluskwy, jak zbić trójglicerydy, aros allegro ]